خودروی ایمن برای مناطق آزاد حلال است، برای بقیه مردم حرام؟!
به گزارش لوازم فلزی، اگر یک خودرو واقعا ایمن نیست، چرا باید شهروند مجبور باشد جان خویش را برای پشتیبانی از تولیدکننده به خطر بیندازد؟
به گزارش لوازم فلزی به نقل از خبر آنلاین روزنامه ج. ان نوشت: این سؤال زمانی جدی تر می شود که رییس پلیس راهور فراجا، نه یک منتقد صنعت خودرو، بلکه عالی ترین مقام پلیس مسئول ایمنی تردد در کشور، صراحتاً می گوید: «حمایت از تولید داخل به قیمت جان مردم اشتباه محض است.» این جمله را نمی توان در بین انبوه خبرهای روزمره گم کرد. پشت آن سال ها تصادف، مرگ، معلولیت، هزینه های سنگین درمان و خانواده هایی قرار دارند که یک حادثه رانندگی، زندگی شان را برای همیشه تغییر داده است.
هیچ کس منکر اهمیت تولید داخل نیست. صنعت خودرو اشتغال ایجاد می کند، زنجیره بزرگی از صنایع را به حرکت درمی آورد و بخشی از اقتصاد کشور به آن وابسته است. اما سؤال اینجاست که مرز حمایت کجاست؟ آیا دفاع از یک صنعت باید آن قدر مطلق باشد که شهروند حتی حق انتخاب خودروی ایمن تر را هم نداشته باشد؟
سردار سیدتیمور حسینی به یک حقیقت ساده اشاره کرده است: انسان خطا می کند. راننده ممکنست خواب آلود شود، حواسش پرت شود یا در یک لحظه تصمیم اشتباهی بگیرد. فلسفه وجود سامانه های ایمنی خودرو نیز دقیقا همین است، این که خطای انسانی به قیمت جان انسان تمام نشود.
پس وقتی یک مسئول می گوید برخورد یک پژو با گاردریل می تواند به مرگ شش سرنشین منجر شود، دیگر نمی توان همه چیز را به «خطای انسانی» تقلیل داد. اگر انسان جایزالخطاست، خودرو و جاده باید برای کاهش تبعات این خطا طراحی شوند. از همین جا یک پرسش اجتماعی جان گرفته است: اگر خودرو های وارداتی و استاندارد می توانند احتمال مرگ یا شدت جراحت را کاهش دهند، چرا دسترسی به آنها نباید برای همه شهروندان فراهم باشد؟
حالا در مازندران سخن از ظرفیت خودرو های وارداتی و پلاک منطقه آزاد است. اگر منطقه ای بتواند از این امکان استفاده نماید، اصل مساله قابل تأمل است، اما چرا این امتیاز باید محدود به جغرافیا باشد؟ اگر خودروی ایمن، حق طبیعی شهروند است، چه تفاوتی میان جان شهروند مازندرانی و شهروند تهرانی، اصفهانی، کرمانی یا سیستان وبلوچستانی وجود دارد؟
اگر مقرر است منطقه آزاد، راهی برای دسترسی مردم به خودرو های ایمن تر باشد، شاید بهتر باشد به جای توسعه استثناها، در رابطه با اصل سیاست بازبینی نماییم. چرا کل کشور نباید بگونه ای مدیریت شود که شهروند بتواند میان خودرو های ایمن داخلی و خارجی انتخاب کند؟ و پرسشی که سال هاست افکار عمومی با خود حمل می کند: چرا خیلی از مدیران، مالکان و تصمیم گیران صنعت خودرو و خانواده های آنان، برای سفرهای شخصی خود الزاماً همان محصولاتی را انتخاب نمی کنند که از مردم انتظار دارند استفاده کنند؟ اگر این خودرو ها از نظر ایمنی در شأن خانواده های آنان نیست، آیا سزاوار شهروندان عادی هستند؟ سال هاست گفته می شود «خودروی داخلی را حمایت کنید». شاید امروز باید جمله را اصلاح کرد: «تولید داخلی را حمایت کنید، اما نه به قیمت جان مردم.»
وقت آن رسیده است که در سیاست خودرو، جان انسان از مصلحت صنعت مهم تر باشد. شهروند ایرانی نباید برای سوار شدن بر خودروی ایمن، مجبور باشد منتظر استثنا، منطقه آزاد یا مجوز ویژه بماند. اگر خودرو های ایمن وجود دارند، راه دسترسی به آنها را باز کنید و اگر تولید داخلی توان رقابت ندارد، به جای بستن درهای انتخاب مردم، کیفیت تولید را بالا ببرید. بالاخره، این مردم نیستند که باید هزینه ضعف سیاستگذاری را با جان خود بپردازند.
منبع: لوازم فلزی
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب